FAZIL SAY : KRİZLER, GENÇLİK,DÜŞMEK VEYA UÇMAK ÜZERİNE

Çocuk doğadır, akar, doğallığında, öğrenir hep, öğrenmek dogasidir cocukların, bilimsel dogasidir insanoğlunun gelişim sürecinin..
Sormayız, sorgulamayız, ” nasıl oldu bu?” diye düşünmeyiz, sadece ilerleriz, muazzam bir hızda öğreniriz, 17-18 yasımıza kadar,bir dağa tırmanırız, ne kadar çok tirmanabilirsek, ve de destek ne kadar çok ise, aieden, hocalardan, cevreden, arkadas ortamından, o kadar çok tırmanırız,bir dagın doruklarına doğru, sormadan, asla sorgulamadan, vermeden alırız, somururcesine alırız …
Hedef dagın tepesidir. Bilmediğin tepesi…
Ve her insan için olduğu gibi o an gelecektir, o dagın en tepesi korkunç dik bir ucurumdur,farkettirmez, gizlidir, görünmez, ölümcüldur, duseceksindir o uçurumdan…
İnsanoğlu, düşer..
En büyük imtihan günüdür. Güç günüdür. Sorgulama günüdür. Ve ilk defadir; ilkgencliginde…
*
Uçurumdan düşerken bir şoktur, düşmenin acı şoku.
Upuzun bir düşüştür bu, kimisi; ömür boyu düşer, düşmek ölümse, “ömür boyu ölür” aslında.
Büyük bir yaşama içgüdüsü, büyük bir yaşam sevgisi olursa ancak, “yaşamak” diye inat edersen , iki seçeneğin digerini de goreceksindir.;
-Ya düşüp çakılıp öleceksin,( hep çakılıp- hep ölmek…)
-Ya da düşerken uçmayı öğreneceksin..
Hem ilk defa öğreneceksin uçmayı, daga çıkarken yürüdün ve tırmandin..bilmedin uçmayı.
Hem de en zor anında, şok icindeyken, düşerken, korkunun , ölüm korkusunun ta kendisiyle yuzlesirken öğreneceksin..
En zor gorevindir.
Kendi topragın gokyuzundedir bu sefer.
Uçmayı öğrenmek.. Cogu insan yenilir…
Bu imtihan zordur, fena zordur..
Ve fenadir, unuturlar yenildiklerini.. Fenadir, algılamazlar ömür boyu öldüklerini..
*
uçmayı becerirsen , yavaş yavaş güçlenecek kanatların, yeni bir sen doğdun, yeni bir şey başladı…
Yavaş yavaş öğreneceksin..
Öğrenmek, doga-annenin elinden sana gecti, kendi topraklarından yöneldin gökyüzüne.
Uç.
yavaş yavaş, uçurumun kenarından yükseleceksin.
Dagın tepesine varınca,daha da uçup dagın tepesine gökyüzünden bakacaksın, dag küçücük görünecek aşağıda, artik ona bakmayacaksın bile, çünkü seni çeken kendi topragın, seni yukarı çeken,sen, evren, gökyüzü hep yukarıda ve amacın mutluluğun , mutsuzluğun artık yukarıda..
Uç..
Yavaş yavaş, sonu olmayan bir hedefe, zamanı, mekanı olmayan bir gerçeklikte, sen artık sensin, sen artık evrensin , ve uç, ve uç, ve uç…

F Say
7.1.12

About Çetin Bayramoğlu

Şairim , insanım.
Bu yazı MÜZİK içinde yayınlandı ve , olarak etiketlendi. Kalıcı bağlantıyı yer imlerinize ekleyin.